Drinking Alone by Moonlight
(pinyin: Yuè Xià Dú Zhuó)
as translated by Arthur Waley
A cup of wine, under the flowering trees;
I drink alone, for no friend is near.
Raising my cup I beckon the bright moon,
For her, with my shadow, will make three men.
The moon, alas, is no drinker of wine;
Listless, my shadow creeps about at my side.
Yet with the moon as friend and the shadow as slave
I must make merry before the Spring is spent.
To the songs I sing the moon flickers her beams;
In the dance I weave my shadow tangles and breaks.
While we were sober, three shared the fun;
Now we are drunk, each goes his way.
May we long share our odd, inanimate feast,
And meet at last on the Cloudy River of the sky.
Wednesday, April 30, 2008
Saturday, April 5, 2008
The Song of Despair
The Song of Despair
by Pablo Neruda
Translated by W. S. Merwin
The memory of you emerges from the night around me.
The river mingles its stubborn lament with the sea.
Deserted like the wharves at dawn.
It is the hour of departure, oh deserted one!
Cold flower heads are raining over my heart.
Oh pit of debris, fierce cave of the shipwrecked.
In you the wars and the flights accumulated.
From you the wings of the song birds rose.
You swallowed everything, like distance.
Like the sea, like time. In you everything sank!
It was the happy hour of assault and the kiss.
The hour of the spell that blazed like a lighthouse.
Pilot’s dread, fury of a blind diver,
turbulent drunkenness of love, in you everything sank!
In the childhood of mist my soul, winged and wounded.
Lost discoverer, in you everything sank!
You girdled sorrow, you clung to desire,
sadness stunned you, in you everything sank!
I made the wall of shadow draw back,
beyond desire and act, I walked on.
Oh flesh, my own flesh, woman whom I loved and lost,
I summon you in the moist hour, I raise my song to you.
Like a jar you housed the infinite tenderness,
and the infinite oblivion shattered you like a jar.
There was the black solitude of the islands,
and there, woman of love, your arms took me in.
There were thirst and hunger, and you were the fruit.
There were grief and the ruins, and you were the miracle.
Ah woman, I do not know how you could contain me
in the earth of your soul, in the cross of your arms!
How terrible and brief was my desire of you!
How difficult and drunken, how tensed and avid.
Cemetery of kisses, there is still fire in your tombs,
still the fruited boughs burn, pecked at by birds.
Oh the bitten mouth, oh the kissed limbs,
oh the hungering teeth, oh the entwined bodies.
Oh the mad coupling of hope and force
in which we merged and despaired.
And the tenderness, light as water and as flour.
And the word scarcely begun on the lips.
This was my destiny and in it was the voyage of my longing,
and in it my longing fell, in you everything sank!
Oh pit of debris, everything fell into you,
what sorrow did you not express, in what sorrow are you not drowned!
From billow to billow you still called and sang.
Standing like a sailor in the prow of a vessel.
You still flowered in songs, you still broke in currents.
Oh pit of debris, open and bitter well.
Pale blind diver, luckless slinger,
lost discoverer, in you everything sank!
It is the hour of departure, the hard cold hour
which the night fastens to all the timetables.
The rustling belt of the sea girdles the shore.
Cold stars heave up, black birds migrate.
Deserted like the wharves at dawn.
Only the tremulous shadow twists in my hands.
Oh farther than everything. Oh farther than everything.
It is the hour of departure. Oh abandoned one.
From Twenty Love Poems and a Song of Despair, by Pablo Neruda, translated by W.S. Merwin, published by Chronicle Books. Copyright © 1969 by W.S. Merwin. Reprinted by permission of W.S. Merwin. All rights reserved.
by Pablo Neruda
Translated by W. S. Merwin
The memory of you emerges from the night around me.
The river mingles its stubborn lament with the sea.
Deserted like the wharves at dawn.
It is the hour of departure, oh deserted one!
Cold flower heads are raining over my heart.
Oh pit of debris, fierce cave of the shipwrecked.
In you the wars and the flights accumulated.
From you the wings of the song birds rose.
You swallowed everything, like distance.
Like the sea, like time. In you everything sank!
It was the happy hour of assault and the kiss.
The hour of the spell that blazed like a lighthouse.
Pilot’s dread, fury of a blind diver,
turbulent drunkenness of love, in you everything sank!
In the childhood of mist my soul, winged and wounded.
Lost discoverer, in you everything sank!
You girdled sorrow, you clung to desire,
sadness stunned you, in you everything sank!
I made the wall of shadow draw back,
beyond desire and act, I walked on.
Oh flesh, my own flesh, woman whom I loved and lost,
I summon you in the moist hour, I raise my song to you.
Like a jar you housed the infinite tenderness,
and the infinite oblivion shattered you like a jar.
There was the black solitude of the islands,
and there, woman of love, your arms took me in.
There were thirst and hunger, and you were the fruit.
There were grief and the ruins, and you were the miracle.
Ah woman, I do not know how you could contain me
in the earth of your soul, in the cross of your arms!
How terrible and brief was my desire of you!
How difficult and drunken, how tensed and avid.
Cemetery of kisses, there is still fire in your tombs,
still the fruited boughs burn, pecked at by birds.
Oh the bitten mouth, oh the kissed limbs,
oh the hungering teeth, oh the entwined bodies.
Oh the mad coupling of hope and force
in which we merged and despaired.
And the tenderness, light as water and as flour.
And the word scarcely begun on the lips.
This was my destiny and in it was the voyage of my longing,
and in it my longing fell, in you everything sank!
Oh pit of debris, everything fell into you,
what sorrow did you not express, in what sorrow are you not drowned!
From billow to billow you still called and sang.
Standing like a sailor in the prow of a vessel.
You still flowered in songs, you still broke in currents.
Oh pit of debris, open and bitter well.
Pale blind diver, luckless slinger,
lost discoverer, in you everything sank!
It is the hour of departure, the hard cold hour
which the night fastens to all the timetables.
The rustling belt of the sea girdles the shore.
Cold stars heave up, black birds migrate.
Deserted like the wharves at dawn.
Only the tremulous shadow twists in my hands.
Oh farther than everything. Oh farther than everything.
It is the hour of departure. Oh abandoned one.
From Twenty Love Poems and a Song of Despair, by Pablo Neruda, translated by W.S. Merwin, published by Chronicle Books. Copyright © 1969 by W.S. Merwin. Reprinted by permission of W.S. Merwin. All rights reserved.
Thursday, April 3, 2008
Clearing at Dawn
Another favorite poet is Li Po (Li Bai or Li T'ai Po), an ancient Chinese poet circa 701-762 A.D. included in a group of Chinese scholars called the "Eight Immortals of the Wine Cup" by his contemporary Tu Fu (or Du Fu). His bohemian lifestyle and interest in alchemy and religion (Taoism) reminds me of my own father, but his musings and imagery taught me a lot about poetry during my early years. I gathered young Li Po wandered the countrysides as a commoner "occasionally seeking official employment but not through the examinations." He initially frowned upon poets being in the royal court but later succumbed to its allure and became one (thus this tribute). Later resuming his wanderings, he got ensnared with the power struggles common in the era and was banished, but eventually pardoned. For more information, try this Wikipedia link.
He is probably best known for "Drinking Alone by Moonlight" (pinyin: Yuè Xià Dú Zhuó) as translated by Arthur Waley (which I will post later) but my favorite is this:
Clearing at Dawn
Li T'ai Po
translated by Waley
The fields are chill, the sparse rain has stopped;
The colours of Spring teem on every side.
With leaping fish the blue pond is full;
With singing thrushes the green boughs droop.
The flowers of the field have dabbled their powdered cheeks;
The mountain grasses are bent level at the waist.
By the bamboo stream the last fragment of cloud
Blown by the wind slowly scatters away.
The colours of Spring teem on every side.
With leaping fish the blue pond is full;
With singing thrushes the green boughs droop.
The flowers of the field have dabbled their powdered cheeks;
The mountain grasses are bent level at the waist.
By the bamboo stream the last fragment of cloud
Blown by the wind slowly scatters away.
Wednesday, April 2, 2008
Curse
I can't find any of my own works, so I am sharing this piece from a favorite of mine: Chilean poet and Nobel laureate for Literature Pablo Neruda (1971). Born Neftalí Ricardo Reyes Basoalto in 1904, he was a poet known for his emotionally-charged love poems and his political activism. (Photo credits: http://www.poets.org/).Curse
by Pablo Neruda
Translated by Donald D. Walsh
Furrowed motherland, I swear that in your ashes
you will be born like a flower of eternal water
I swear that from your mouth of thirst will come to the air
the petals of bread, the spilt
inaugurated flower. Cursed,
cursed, cursed be those who with an ax and serpent
came to your earthly arena, cursed those
who waited for this day to open the door
of the dwelling to the moor and the bandit:
What have you achieved? Bring, bring the lamp,
see the soaked earth, see the blackened little bone
eaten by the flames, the garment
of murdered Spain.
"Curse" by Pablo Neruda, from Spain In Our Hearts, copyright © 1973 by Pablo Neruda, and Donald D. Walsh. Copyright © 2006 New Directions Publishing Corp.
Tuesday, March 18, 2008
hatinggabi
Tumitig ang buwan
malungkot, malamlam
ang iyong mga mata:
noon, hindi ko pa unawa.
Ulan ng liwanag
malungkot, malamlam
ang iyong mga mata
humahaplos sa aking mukha.
Kagampan nang ating sadyain
kadawagan ng hatinggabi,
upang sisirin ang balong ng dalita
sa ating katauhan
at ito'y tuyuin ng paninindigan.
Ngunit ngayon...
Kinuha ka na ng buwan
malungkot, malamlam
at hindi na babalik pa:
haplos na lamang sa hatinggabi.
~ tula ni A. Mangampo Ociones
~ nilikha noong 1992.
malungkot, malamlam
ang iyong mga mata:
noon, hindi ko pa unawa.
Ulan ng liwanag
malungkot, malamlam
ang iyong mga mata
humahaplos sa aking mukha.
Kagampan nang ating sadyain
kadawagan ng hatinggabi,
upang sisirin ang balong ng dalita
sa ating katauhan
at ito'y tuyuin ng paninindigan.
Ngunit ngayon...
Kinuha ka na ng buwan
malungkot, malamlam
at hindi na babalik pa:
haplos na lamang sa hatinggabi.
~ tula ni A. Mangampo Ociones
~ nilikha noong 1992.
Tuesday, January 22, 2008
limos
lahad ang palad ng umaga,
sa dampi ng hamog, nag-aabang
hanggang takip-silim, walang dumating
~ tula ni A. Mangampo Ociones
~ nilikha sa riyadh, saudi arabia. 2005.
sa dampi ng hamog, nag-aabang
hanggang takip-silim, walang dumating
~ tula ni A. Mangampo Ociones
~ nilikha sa riyadh, saudi arabia. 2005.
Monday, January 14, 2008
lipat-bahay
mahirap talaga maglipat-bahay. problema mo ang pagbaklas ng mga gamit, pagbubuhat, tapos re-assemply. pero siempre, may mga pagkakataon na kailangan talaga lumipat ng bahay. sa loob ng 10 buwan ko dito sa jeddah, nakatatlong bahay na kami.
ang penthouse. ang una naming bahay, nasa rooftop ng isang three storey building na parang kasing-tanda ko na kaya naaagnas ang mga plaster ng dingding. maganda sa unang tingin. mayroong maliit na taniman ng kangkong atbp gulay sa gilid nya. malawak ang palibot para pagsampayan (actually, may badminton court pa kami sa tabi).ang problema lang talaga kapag rooftop, paborito kayong dalawin ng pusa (kaya palaging hindi kaaya-aya ang amoy ng paligid). kailangan ding araw-araw makipagpatintero sa mga satellite dish (balita ko pa, nakakabaog daw ito). at kapag humangin, lahat ng alikabok sagap ng aming flat.
pero ang pinakamasaklap sa flat na ito (at sa buong building), 3 - 4 araw na walang tubig sa isang linggo. Nung minsan, naubos talaga ang naipon namin naobliga kaming bumili ng tig-iisang 6-gallon mineral water para makapaligo. sossy! pero ansakit sa bulsa...
ang mansion. kaya lumipat kami sa isang hotel. mas sossy sabi tuloy ng tropa. may 24 hour security at provided ang furnitures including sofa, study table and beds (goodbye muna sa metal beds at cheapy foam mattreses). higit sa lahat, libre ang tubig at kuryente. Sagana nga kami sa tubig. mayroon ding gym ang hotel kaya tuluy-tuloy ang workout.
kaso, palibhasa basement, ambaba ng ceiling (kaya mapagpala talaga ang Panginoon kasi if I was taller than my actual height, araw-araw akong mauuntog). standard kasi sa mga residential buildings dito na ang ground level ay parking area and/or staff housing for drivers (unlike sa Pinas na super priority ang ground level). kung ano ang koneksyon ng baba ng ceiling sa pagiging driver, hindi ko rin ma-gets pero obviously, walang Arabo na gugustong tumira sa ganitong flat.
isa pang ayaw ko, may ka-share ako sa room (check-out my roomie episode). kapag may roommate, siempre off-limits ang gumawa ng milagro (na hindi ko pwedeng hindi gawin). at siempre kapag gumagawa ka ng milagro, hindi pwedeng maingay (na hirap na hirap akong gawin, kasi very expressive ako sa ganun).
hindi rin pwedeng magsama ng friends para mayroon kang kalaro sa paggawa ng milagro. ang hirap kaya nun. kaya go... lipat-bahay ulit.
finally... my own space. dahil hindi pa ako pwedeng magbuhat ng mabigat due to the operation on my gallbladder, kailangan kong abalahin ang madaming tao (tatlo lang naman sila) and I was really thankful for them (my fraternity brods, t2 FP, t2 EV at t2 JN).
buti na lang nakabili na ako ng carpet. pero kailangan pang bumili ng kurtina at i-repaint ang room. i would also need my own computer table, sofa, plasma tv and internet connection. i wonder who's willing to give all of it as a gift. hmmm...
Wednesday, January 2, 2008
Tuesday, January 1, 2008
blessings
after ng challenges, blessings naman.
the past year of the fire pig was not favorable for saggitarians born on the year of the dog na tulad ko. pero dahil hindi ako naniniwala sa horoscope(s), i feel blessed in 2007. here's why:
1. more or less stable finances. despite the financial troubles, ang paglipad ko finally papunta dito sa disyerto is a sense of stability. hindi ako nagkaroon ng malaking financial growth, at least, wala kaming anumang accounts payable ni ermats by the end of the year. zero-balance kumbaga.
2. better employer. blessing talaga ang workplace na napasukan ko. malayong-malayo ito sa dati kong work. period!
3. lost weight. i really lost weight. imagine 70 kilos ako sa medical report January last year, ngayon average na lang ako ng 62 kilos. bad trip lang, kahit namayat ako, yung tyan ko ganun pa rin.
4. gained more friends. my concentric (o eccentric) circles of friends is ever widening. i really thank God for their company. di ko na sasabihin kung sinu-sino sila pero alam kong alam na nila kung sino sila. kung saan-saan namin napulot ang isa't-isa: sa kapatiran, sa samahan; sa yahoogroups, pic-link at friendster; sa trabaho, sa kalye, sa remittance center...
5. internet-lovers. ano bang meron ang profile ko sa friendster at maya't-maya merong magme-message na gusto daw nila ako? (geez, ang yabang! hehehehe... ;P) kidding aside, they are such a blessing for they brighten the otherwise drab days.
6. probably found the love of my life. tingin ko, nakita ko na din sa wakas ang aking love of my life. mabait sya, thoughtful, masipag, masarap magluto, may sense of humor, hindi abusado, loyalty... ibang usapan na kung nakita na din nya ako, pero at least kung sakali mang maghahanap sya ng mapapangasawa, alam ko na kung saan ko ibabalandra ang sarili ko para ako lang ang matatagpuan nya. mwahahahahaha!
o sya, matatapos na ang first day ng 2008.
wish-list naman sa susunod.
the past year of the fire pig was not favorable for saggitarians born on the year of the dog na tulad ko. pero dahil hindi ako naniniwala sa horoscope(s), i feel blessed in 2007. here's why:
1. more or less stable finances. despite the financial troubles, ang paglipad ko finally papunta dito sa disyerto is a sense of stability. hindi ako nagkaroon ng malaking financial growth, at least, wala kaming anumang accounts payable ni ermats by the end of the year. zero-balance kumbaga.
2. better employer. blessing talaga ang workplace na napasukan ko. malayong-malayo ito sa dati kong work. period!
3. lost weight. i really lost weight. imagine 70 kilos ako sa medical report January last year, ngayon average na lang ako ng 62 kilos. bad trip lang, kahit namayat ako, yung tyan ko ganun pa rin.
4. gained more friends. my concentric (o eccentric) circles of friends is ever widening. i really thank God for their company. di ko na sasabihin kung sinu-sino sila pero alam kong alam na nila kung sino sila. kung saan-saan namin napulot ang isa't-isa: sa kapatiran, sa samahan; sa yahoogroups, pic-link at friendster; sa trabaho, sa kalye, sa remittance center...
5. internet-lovers. ano bang meron ang profile ko sa friendster at maya't-maya merong magme-message na gusto daw nila ako? (geez, ang yabang! hehehehe... ;P) kidding aside, they are such a blessing for they brighten the otherwise drab days.
6. probably found the love of my life. tingin ko, nakita ko na din sa wakas ang aking love of my life. mabait sya, thoughtful, masipag, masarap magluto, may sense of humor, hindi abusado, loyalty... ibang usapan na kung nakita na din nya ako, pero at least kung sakali mang maghahanap sya ng mapapangasawa, alam ko na kung saan ko ibabalandra ang sarili ko para ako lang ang matatagpuan nya. mwahahahahaha!
o sya, matatapos na ang first day ng 2008.
wish-list naman sa susunod.
challenges
tapos na ang 2007. looking back, iniisip ko na pinakamabigat in terms of challenges ang nakaraang taon para sa akin. november 30, 2006 nang tamaan kami ng bagyong Reming at ang epekto ay hanggang 2007. bukod dito, ito ang mga challenges sa akin last year:
1. muntik nang hindi nakabalik sa saudi. January 5 nang malaman ko na ipinasara ng POEA ang agency na magpa-process ng deployment ko. imagine ang panlulumo ko nang pagdating sa agency, nakasarado na ito at nakadikit ang pulang sticker ng POEA na may: "closed for illegal recruitment." buti na lang, mabait ang employer at naiayos din ang processing through another agency. lumaki ang gastos ko dahil kailangan ko ulit magpa-medical.
2. inatake si maderes. wala pa akong isang buwan dito nang inatake ng hypertension si mader. three days syang walang malay sa hospital at naubos ang puhunan ng tindahan nang ito ang ipinambayad sa hospital bills. siempre pa, kailangang ibalik ang puhunan ng tindahan.
3. siningil ako ni ex-. noong wala akong pirmihang trabaho sa Pinas, nagpapadala ng pera si ex-. yung iba, hiniram ko talaga, pero meron din naman syang ibinigay kahit hindi ako humihingi. ang siste, siningil nya ako for everything. nakabayad naman ako dahil binigyan nya ako ng discount, pero ang sakit ng dating nito sa akin (nabawasan ang respeto ko sa kanya).
4. nagkasakit ako. throat infection lang 'yon (kung anu-ano daw kasi ang isinusubo, sabi ni Ken) pero for five days, ayaw tumalab ng antibiotics. na-praning ako. akala ko AIDS na (p***-**a! saan ko 'to nakuha?) buti na lang, na-identify sa ospital ang problema at ang ending: goodbye gall bladder.
Tuesday, December 25, 2007
pasko, paksiw
merry christmas, jeje. miss na miss kita.
its 1:59 PM in Pinas, 8:59AM here in saudi arabia.
sa wakas nakausap ko din ang sister ko, a few minutes back. si ermat at si utol na bunso ay natutulog daw, siguro napuyat kakahintay sa tawag ko na kahit anong gawin ko, hindi makalusot. akala ko ba walang pera ang mga tao sa Pinas, pero bakit busy ang lahat ng linya. kunsabagay, sigurado din ako na lahat ng tawag na iyon, incoming.
kagabi, nung 12mn ng Christmas Eve sa atin (7pm naman dito), papunta ako sa ospital para tanggalin ang dressing sa mga sugat ko. huling appointment ko na sa doctor na nagtanggal ng gall bladder ko nung 17th. siempre, nag-iisa na naman ako.
solo ako nung ipasok ko ang sarili ko sa ospital para sa operasyon. halos solo-solo din ako dun sa mahigit 36 hours na nagpapagaling ako sa ospital maliban na lang nung dumalaw ang dalawang kaopisina pagkatapos ng trabaho nung 17th at nung ihatid ako pauwi ng kapatirang Singles nung 18th. pero ganito naman talaga ang buhay dito sa saudi. kailangan masanay na sa pag-iisa.
kagabi din, nagluto ng pancit bihon ang mga ka-flat para daw sa Noche Buena pero nag-iisa lang akong kumain -- kasi yung dalawa nangapit-bahay kung saan madami raw ang handa; yung isa naman, busy sa harap ng laptop nya- nagbo-boggle supreme.
buti na lang, dumaan si Ken, me hatak-hatak pa na dalawang Bikolano na noon ko lang nakita. ang ending, naubos ang pancit at samoli na inihain nina flatmate. well, at least jeje, me nakausap ako habang kumakain.
hanggang sa opisina, mabigat ang pakiramdam ng Pasko. sarado ang apat na executive office na nakapalibot sa akin, maliban dun sa praning na executive na kinakausap ang sarili habang nagtse-check ng daily bank position. alam ba nilang araw ng Pasko ngayon? malay naman nila e Muslim silang lahat.
mabuti pa kila reynz, pwedeng-pwede na mag-senti with full dramatic effect: tatanawin ang nahuhulog na snow sa bintanang foggy dahil sa lamig habang nagki-click ang apoy sa fireplace at tumutugtog ang radio:
"chestnut roasting on an open pyre
jack frost nipping up your nose...
yuletide carolers being strung on a wire,
and folks dressed like Eskinol...
everybody knows a turkey eats some mistletoe
to make the season bright;
tiny tots with their eyes all a-glow...
you'll find it hard to sleep tonight..."
its 1:59 PM in Pinas, 8:59AM here in saudi arabia.
sa wakas nakausap ko din ang sister ko, a few minutes back. si ermat at si utol na bunso ay natutulog daw, siguro napuyat kakahintay sa tawag ko na kahit anong gawin ko, hindi makalusot. akala ko ba walang pera ang mga tao sa Pinas, pero bakit busy ang lahat ng linya. kunsabagay, sigurado din ako na lahat ng tawag na iyon, incoming.
kagabi, nung 12mn ng Christmas Eve sa atin (7pm naman dito), papunta ako sa ospital para tanggalin ang dressing sa mga sugat ko. huling appointment ko na sa doctor na nagtanggal ng gall bladder ko nung 17th. siempre, nag-iisa na naman ako.
solo ako nung ipasok ko ang sarili ko sa ospital para sa operasyon. halos solo-solo din ako dun sa mahigit 36 hours na nagpapagaling ako sa ospital maliban na lang nung dumalaw ang dalawang kaopisina pagkatapos ng trabaho nung 17th at nung ihatid ako pauwi ng kapatirang Singles nung 18th. pero ganito naman talaga ang buhay dito sa saudi. kailangan masanay na sa pag-iisa.
kagabi din, nagluto ng pancit bihon ang mga ka-flat para daw sa Noche Buena pero nag-iisa lang akong kumain -- kasi yung dalawa nangapit-bahay kung saan madami raw ang handa; yung isa naman, busy sa harap ng laptop nya- nagbo-boggle supreme.
buti na lang, dumaan si Ken, me hatak-hatak pa na dalawang Bikolano na noon ko lang nakita. ang ending, naubos ang pancit at samoli na inihain nina flatmate. well, at least jeje, me nakausap ako habang kumakain.
hanggang sa opisina, mabigat ang pakiramdam ng Pasko. sarado ang apat na executive office na nakapalibot sa akin, maliban dun sa praning na executive na kinakausap ang sarili habang nagtse-check ng daily bank position. alam ba nilang araw ng Pasko ngayon? malay naman nila e Muslim silang lahat.
mabuti pa kila reynz, pwedeng-pwede na mag-senti with full dramatic effect: tatanawin ang nahuhulog na snow sa bintanang foggy dahil sa lamig habang nagki-click ang apoy sa fireplace at tumutugtog ang radio:
"chestnut roasting on an open pyre
jack frost nipping up your nose...
yuletide carolers being strung on a wire,
and folks dressed like Eskinol...
everybody knows a turkey eats some mistletoe
to make the season bright;
tiny tots with their eyes all a-glow...
you'll find it hard to sleep tonight..."
Monday, December 3, 2007
methane gas
hindi ko alam kung saan nanggaling ito, pero share ko na din sa inyo...
The following bulletin is being issued as a warning due to its explosive nature (especially those residing overseas):
The Glorietta blast is being blamed by our police on methane gas from shit under the old makati supermarket building. Ever since the police made their report known, the world is both laughing and fearing Filipinos, as the people with the most explosive shit in the world.
Scientists from Russia, the US and China are now analyzing the typical Filipino's diet to learn what could produce shit with such an explosive force.
The Harvard Medical School have come out with a preliminary conclusion that it is the strange mixture of bagoong, dinuguan and balot combined that give Filipinos' shit their explosive nature.
Steps are also being discussed among airport managers worldwide to ask Filipinos to empty their colons before boarding planes lest they bring explosive material on board.
In news elsewhere, several Filipinos were kidnapped in Afghanistan and Iraq, supposedly by Arab terrorists. The kidnapped Filipinos are being asked to produce shit to be made into bombs for suicide missions.
The US State Dept fearing deadly consequences from these shit-IED's have assigned Delta Force operatives to keep watch over all Filipinos abroad to prevent any more Filipinos (and their shit) from falling into the hands of terror groups!
The following bulletin is being issued as a warning due to its explosive nature (especially those residing overseas):
The Glorietta blast is being blamed by our police on methane gas from shit under the old makati supermarket building. Ever since the police made their report known, the world is both laughing and fearing Filipinos, as the people with the most explosive shit in the world.
Scientists from Russia, the US and China are now analyzing the typical Filipino's diet to learn what could produce shit with such an explosive force.
The Harvard Medical School have come out with a preliminary conclusion that it is the strange mixture of bagoong, dinuguan and balot combined that give Filipinos' shit their explosive nature.
Steps are also being discussed among airport managers worldwide to ask Filipinos to empty their colons before boarding planes lest they bring explosive material on board.
In news elsewhere, several Filipinos were kidnapped in Afghanistan and Iraq, supposedly by Arab terrorists. The kidnapped Filipinos are being asked to produce shit to be made into bombs for suicide missions.
The US State Dept fearing deadly consequences from these shit-IED's have assigned Delta Force operatives to keep watch over all Filipinos abroad to prevent any more Filipinos (and their shit) from falling into the hands of terror groups!
Saturday, November 24, 2007
alimuom: intro
alam mo, jeje, nung bata pa ako, kabilin-bilinan ni ina na huwag lalabas ng bahay kapag mainit ang panahon tapos biglang umulan. hindi ba, nilalagyan pa ng vicks ang ilong. kasi daw, sasakit ang tyan, magtatae o kaya lalagnatin kapag nasinghot ang alimuom.
pero nitong huli, iba na ang dating ng alimuom (lalo na nung ako'y nasa kapatagan ng central Luzon). sa gitna ng palayan, habang nakatunganga ka sa loob ng kubo at nagkukuyakoy na nakatanghod sa kabukiran, may kakaibang bango ang singaw ng lupa kapag nabubuhusan ng ulan. hindi na masangsang sa ilong. hindi na nakakasakit ng tyan... bagkus, nakakahalina, nakakawili, nakakalibog... ang alimuom.
at kahit nga dito sa disyerto (kung saan tayo naroon ngayon), para bang mayroon laging pagdiriwang ang tigang na lupa kapag dumarating ang ulan.
pero nitong huli, iba na ang dating ng alimuom (lalo na nung ako'y nasa kapatagan ng central Luzon). sa gitna ng palayan, habang nakatunganga ka sa loob ng kubo at nagkukuyakoy na nakatanghod sa kabukiran, may kakaibang bango ang singaw ng lupa kapag nabubuhusan ng ulan. hindi na masangsang sa ilong. hindi na nakakasakit ng tyan... bagkus, nakakahalina, nakakawili, nakakalibog... ang alimuom.
at kahit nga dito sa disyerto (kung saan tayo naroon ngayon), para bang mayroon laging pagdiriwang ang tigang na lupa kapag dumarating ang ulan.
Alimuom
by andrew mangampo ociones
(1997)
walang imik ang mga pilapil
mahigpit ang halukipkip
sa pinaggapasan, ang sigaw
ng araw, yumayakap
malalalim na bitak
ng tuyong pinitak
bahaw na tinig
ng hiningang sinikil
habang nananatiling
bingi ang hangin
sa bawat na dalangin.
ngunit,
asingaw alimuom ...
ang masuyong humaplos
sa makisig na lalaking
tumawid sa kabukiran
upang isilong
kalabaw, nakasuga
sa paghihintay.
#
Sunday, October 7, 2007
pahimakas sa apoy
1.
mangangarap ang buwan
hihimlay tamis sa iyong mga bisig
yayakap ng buong higpit
mga bituin, upang
iduyan ka sa hangin
at aawit ng oyayi
mga kuliglig sa kaparangan
2.
sasanib sa hangin
hihimlay sa naiwang abo
ang pinagsaluhang apoy
~ tula ni A. Mangampo Ociones
~ nilikha sa antipolo city, 1991. nirebisa, 1997
mangangarap ang buwan
hihimlay tamis sa iyong mga bisig
yayakap ng buong higpit
mga bituin, upang
iduyan ka sa hangin
at aawit ng oyayi
mga kuliglig sa kaparangan
2.
sasanib sa hangin
hihimlay sa naiwang abo
ang pinagsaluhang apoy
~ tula ni A. Mangampo Ociones
~ nilikha sa antipolo city, 1991. nirebisa, 1997
Sunday, August 12, 2007
kay Li Po*
Pagkat tulad mo,
inayaya ako ng dakilang musa
hinayuma ng mga lira, tinitipa
ng hangin sa linang; sinapupunang
nayon malayo sa dampulay
magagarang palasyo
ng mga emperador; umusbong
itong aking panulat.
Kaya’t halina, uminom tayo
languin natin ang ating panulat
sa katubusan ng maralita
silang inaagawan ng pawis
ng mga panginoon.
Ngunit hindi tulad mo,
'di ako nangangarap makipagpingking
balikat sa mga dakila at pinili
mga emperador ng aking panahon
upang umani ng mga palakpak;
hindi sa alagatang tumatayog
nagkakaroon ng silbi
itong aking panulat.
Kaya’t halina, uminom tayo
sa batis ng mithiin ng mga anakpawis -
Magsikap tayong tumula
ng pag-ibig, pag-aalay sa musa ng paglaya.
~ tula ni a. m. ociones
~ nilikha sa Albay, Enero 1998
-------------------------------------
*Li Po, Ancient Chinese poet (701--762 A.D.) also Romanised as Li Pai, Li T'ai-po, etc.
inayaya ako ng dakilang musa
hinayuma ng mga lira, tinitipa
ng hangin sa linang; sinapupunang
nayon malayo sa dampulay
magagarang palasyo
ng mga emperador; umusbong
itong aking panulat.
Kaya’t halina, uminom tayo
languin natin ang ating panulat
sa katubusan ng maralita
silang inaagawan ng pawis
ng mga panginoon.
Ngunit hindi tulad mo,
'di ako nangangarap makipagpingking
balikat sa mga dakila at pinili
mga emperador ng aking panahon
upang umani ng mga palakpak;
hindi sa alagatang tumatayog
nagkakaroon ng silbi
itong aking panulat.
Kaya’t halina, uminom tayo
sa batis ng mithiin ng mga anakpawis -
Magsikap tayong tumula
ng pag-ibig, pag-aalay sa musa ng paglaya.
~ tula ni a. m. ociones
~ nilikha sa Albay, Enero 1998
-------------------------------------
*Li Po, Ancient Chinese poet (701--762 A.D.) also Romanised as Li Pai, Li T'ai-po, etc.
Sunday, August 5, 2007
buong muli
inutil. walang silbi, ang mga salita
hangin lamang na nagdaraan, sa mga mata ko
kahit anong pisil sa gatilyo ng baril na tangan
walang punglo na handang lumaban
pagod. hindi kayang tumindig
ang tinig, paos upang salagin
lagalag na hangin; salitang napipilan
sa baril ko tumatahan.
basag. lamat sa pagkatao'ng bumabakat
bawat pisil sa gatilyo, punglong
sumasabog sa dibdib ko ang bawat kataga
katotohanan, aminado, oo, kasalanan ko
ang lahat! walang maitatago.
ako ngayo'y disyertong malawak, buhanging
isinasabog ng hangin lunggati ko't pangarap.
lahat? lahat! inutil, pagod, basag
iputok man sa kaaway gatilyo at punglo
pipinsala lamang, hindi magbubuo
muli, hindi na mabubuong muli.
~ tula ni a.m. ociones
~ nilikha sa riyadh, September 2004
hangin lamang na nagdaraan, sa mga mata ko
kahit anong pisil sa gatilyo ng baril na tangan
walang punglo na handang lumaban
pagod. hindi kayang tumindig
ang tinig, paos upang salagin
lagalag na hangin; salitang napipilan
sa baril ko tumatahan.
basag. lamat sa pagkatao'ng bumabakat
bawat pisil sa gatilyo, punglong
sumasabog sa dibdib ko ang bawat kataga
katotohanan, aminado, oo, kasalanan ko
ang lahat! walang maitatago.
ako ngayo'y disyertong malawak, buhanging
isinasabog ng hangin lunggati ko't pangarap.
lahat? lahat! inutil, pagod, basag
iputok man sa kaaway gatilyo at punglo
pipinsala lamang, hindi magbubuo
muli, hindi na mabubuong muli.
~ tula ni a.m. ociones
~ nilikha sa riyadh, September 2004
Friday, August 3, 2007
ressing
Hihimlay akong haplos ng mga talulot ng tanduyong
Pinagtiyagaan nating himayin nang buong magdamag
At yakap ng iyong mga titig, habang hinihimay ang mga salita.
Idinuduyan ako ng iyong malamyos na tinig,
Nagpapainit sa gabing malamig tulad ngayon,
Pinuyat natin ang gabi, para sa bukang-liwayway.
Hahagkan ako ng malagkit na inangit
Pinakahalu-halo nating maigi sa pulot,
Upang ikumot, ang bawat salita, bawat kuwentong
Bumigkis nang pagkahigpit
Sa bawat palito ng binhing hinimay,
Pinutulan ng dahon,
Inalisan ng maitim na mantsa;
Sinuklayan ng tuyong dahon.
Sa wakas, na-ressing nang lahat ang binhi.
Handa na ang latag para sa ating dalawa.
Napatubigan na rin ang pinitak.
Matulis na ang asad.
Kaya’t halika, halika na,
Makikipagtalad tayong muli
Sa lupa, sa pagtatanim ng sibuyas, at
Pagsilang ng bagong araw.
~ tula ni a.m. ociones
~ nilikha sa San Jose City, Disyembre 1994
Pinagtiyagaan nating himayin nang buong magdamag
At yakap ng iyong mga titig, habang hinihimay ang mga salita.
Idinuduyan ako ng iyong malamyos na tinig,
Nagpapainit sa gabing malamig tulad ngayon,
Pinuyat natin ang gabi, para sa bukang-liwayway.
Hahagkan ako ng malagkit na inangit
Pinakahalu-halo nating maigi sa pulot,
Upang ikumot, ang bawat salita, bawat kuwentong
Bumigkis nang pagkahigpit
Sa bawat palito ng binhing hinimay,
Pinutulan ng dahon,
Inalisan ng maitim na mantsa;
Sinuklayan ng tuyong dahon.
Sa wakas, na-ressing nang lahat ang binhi.
Handa na ang latag para sa ating dalawa.
Napatubigan na rin ang pinitak.
Matulis na ang asad.
Kaya’t halika, halika na,
Makikipagtalad tayong muli
Sa lupa, sa pagtatanim ng sibuyas, at
Pagsilang ng bagong araw.
~ tula ni a.m. ociones
~ nilikha sa San Jose City, Disyembre 1994
ressing (ang paliwanag)
Sa Hilagang Nueva Ecija (kung saan naghahalo ang mga nagsasalita ng Tagalog at Iluko), kapag ang binata ay nagdesisyon nang magsarili sa pagtatanim ng sibuyas, ibig sabihin, mag-aasawa na ito pagdating ng anihan. Karaniwang nakukumpirma ng madla ang relasyon ng binata at dalaga sa paghahanda ng binhi - sa paghihimay ng mga binhi, o pagre-ressing.
Maraming nahihirapan intindihin ang tulang ito dahil kakaiba ang lenggwahe - malalim daw ang Tagalog. Siguro may mga termino lang na hindi pamilyar sa lahat, tulad ng mga sumusunod:
Ressing: paghihimay ng binhi (paghahanda para sa pagtatanim) ng tanduyong, karaniwang ginagawa sa magdamag, dahil kailangang maitanim ito pagsikat ng araw. malalanta ang binhi kapag pinagtagal pa bago maitanim.
Tanduyong: variety ng sibuyas, mas kilala bilang "sibuyas tagalog" (yung sariwang dahon nito ang ginagayat at isinasahog sa goto).
Inangit: malagkit na bigas, isinaing sa gata ng niyog at nilagyan lang ng asin. parang biko na walang asukal.
Palito: bawat stick ng binhi ng tanduyong
Latag: ang pagtatamnan ng tanduyong ~ pinaggapasan (palayan na inani na ang palay), pinatuyo tapos tinakpan ng dayami (yung natuyong tangkay ng palay).
Pinitak: parsela o subdivision ng bukirin o palayan. ang boundary nito ay tinatawag na pilapil.
Asad: kahoy na korteng "L" o handle ng payong at matulis ang isang dulo. ginagamit ito para butasan ang lupa (sa latag) at doon isu-shoot ang palito ng binhi.
Saturday, July 28, 2007
ang lalaki sa kabila ng kalsada
Lagi kong pinagmamasdan
ang lalaki sa kabila ng kalsada.
Siya, na ang matatag na tindig
balaning umaakit ng pagtatangi
sa mata kong umaapuhap ng silahis
malikmatang araw sa asero
lumalabay na bisig niyang
buong buo, hindi tulad ko:
Binibilang ang bawat pitik sa dibdib
sa mga sasakyang yumayao't
parito sa lansangan.
Lumulutong bawat niyang halakhak
pagsilip ng ngiti sa maamong mukha
ng babaeng kasama niya roon palagi,
halik sa siphayong pumipintig
ang tinig niyang lumulunod
Sa magaspang na pag-ungol
ng bawat sasakyang umarangkada
papalayo sa akin.
At habang kanyang kinakalong
panganay ng pakikipagtalad sa mga ulap
nag-aanyaya bawat niyang ngiti
pinatingkad ng sikat ng araw
sa nangungusap niyang mga mata
habang lumalabo ang aking paningin
Nilalambungan ng makapal na usok na naiiwan
ng bawat sasakyang pumapaspas na lumisan.
Maiksi lamang ang pagitan palapit
Ang lalaki sa kabila ng kalsada
nitong aking pagkatao
Ngunit sa bawat kong pagpupumilit na humakbang
hinihila akong pabalik ng aking karuwagan
nililigis, dinudurog sa sementong lansangan
Upang sa aking kanlungan ako'y muling
mapaatras.
~ tula ni a.m. ociones
~ nilikha sa Victory Bus Terminal (Quezon City), 1997
ang lalaki sa kabila ng kalsada.
Siya, na ang matatag na tindig
balaning umaakit ng pagtatangi
sa mata kong umaapuhap ng silahis
malikmatang araw sa asero
lumalabay na bisig niyang
buong buo, hindi tulad ko:
Binibilang ang bawat pitik sa dibdib
sa mga sasakyang yumayao't
parito sa lansangan.
Lumulutong bawat niyang halakhak
pagsilip ng ngiti sa maamong mukha
ng babaeng kasama niya roon palagi,
halik sa siphayong pumipintig
ang tinig niyang lumulunod
Sa magaspang na pag-ungol
ng bawat sasakyang umarangkada
papalayo sa akin.
At habang kanyang kinakalong
panganay ng pakikipagtalad sa mga ulap
nag-aanyaya bawat niyang ngiti
pinatingkad ng sikat ng araw
sa nangungusap niyang mga mata
habang lumalabo ang aking paningin
Nilalambungan ng makapal na usok na naiiwan
ng bawat sasakyang pumapaspas na lumisan.
Maiksi lamang ang pagitan palapit
Ang lalaki sa kabila ng kalsada
nitong aking pagkatao
Ngunit sa bawat kong pagpupumilit na humakbang
hinihila akong pabalik ng aking karuwagan
nililigis, dinudurog sa sementong lansangan
Upang sa aking kanlungan ako'y muling
mapaatras.
~ tula ni a.m. ociones
~ nilikha sa Victory Bus Terminal (Quezon City), 1997
Subscribe to:
Posts (Atom)
